Asset Publisher Asset Publisher

Korytarze migracyjne

Korytarze migracyjne

Nadleśnictwo uczestniczy w projekcie „Ochrona ostoi karpackiej fauny puszczańskiej – korytarze migracyjne” współfinansowanego przez Szwajcarię w ramach szwajcarskiego programu współpracy z nowymi krajami członkowskimi Unii Europejskiej.

Głównym celem projektu jest ochrona ostoi fauny puszczańskiej w Karpatach poprzez wyznaczenie oraz ochronę istniejących korytarzy ekologicznych, gwarantujących zachowanie spójności środowiska dla populacji tych zwierząt oraz podniesienie poziomu wiedzy i świadomości władz,mieszkańców regionu na temat znaczenia korytarzy ekologicznych ich roli oraz zagrożeń związanych z rozwojem cywilizacyjnym i niewłaściwą polityką rozbudowy siedlisk ludzkich.


Główne zagrożenie dla fauny puszczańskiej, której siedliskiem są duże i w miarę zwarte kompleksy leśne, to wylesienia oraz tworzenie antropogenicznych barier, co prowadzi do powstawania coraz bardziej przekształconych, mniejszych i izolowanych fragmentów lasów, uniemożliwiających prawidłowe funkcjonowanie populacji zwierząt. Obszar objęty projektem charakteryzuje się stosunkowo dużą lesistością oraz niskim stopniem fragmentacji obszarów leśnych. Obszary leżące w bezpośredniej bliskości głównego łuku Karpat charakteryzuje niskie zaludnienie oraz zagęszczenie dróg utwardzanych, antropopresja wydaje się jednak czynnikiem kluczowym i ograniczającym dla populacji zwierząt. Konsekwencje fragmentacji siedlisk dla gatunków można osłabić, zachowując lub odtwarzając połączenia między poszczególnymi płatami siedlisk, zasiedlanymi przez te gatunki, czyli korytarze migracyjne.

Ze względu na fakt, iż nie jest możliwe jednoczesne uwzględnienie wymagań wszystkich gatunków fauny puszczańskiej dla których istnienie korytarzy migracyjnych jest szczególnie istotne wyznaczenie ich będzie oparte na monitoringu wybranych gatunków wskaźnikowych, o szczególnie dużych wymaganiach siedliskowych (tzw. umbrella species), tj. drapieżników (wilki, rysie, niedźwiedzie), zwierząt kopytnych (jelenie, dziki, żubry, łosie) oraz ptaków drapieżnych (orlik krzykliwy).


Przyjęte cele projektu osiągane będą za sprawą zaplanowanych zadań obejmujących:
1) weryfikację i waloryzację korytarzy ekologicznych oraz rekomendację do objęcia ich ochroną.
Zadanie 1. składa się z 3 etapów:
Ø sformułowanie kryteriów koniecznych do wyznaczenia korytarzy ekologicznych oraz wyznaczenie wszystkich istniejących korytarzy na obszarze projektowym;
Ø weryfikacja i waloryzacja istniejących korytarzy pod względem ich ważności dla przestrzennej i genetycznej trwałości populacji oraz realnej możliwości ochrony w długim okresie czasu;
Ø identyfikowanie gruntów nie stanowiących własności Skarbu Państwa w obrębie wytypowanych korytarzy, w celu ich ewentualnego późniejszego wykupu/dzierżawy/kompensacji/zamiany przez Skarb Państwa.


2) działania informacyjno-edukacyjne.
Zadanie 2. obejmuje:
Ø organizację: konferencji, szkoleń, seminariów, konkursów ekologicznych, wizyt studyjnych, wydanie publikacji, filmów poświęconych korytarzom ekologicznym, organizację akcji informacyjnych podkreślających znacznie korytarzy ekologicznych, potrzebę ich uwzględniania w działaniach i procesach planistycznych.
Projekt (w zakresie wyznaczenia korytarzy ekologicznych podlegających ochronie) realizowany będzie na obszarze 10 nadleśnictw oraz Bieszczadzkiego Parku Narodowego (BdPN), Magurskiego Parku Narodowego (MPN) i ich otulin, zaś działania zmierzające do podniesienia poziomu wiedzy i świadomości znaczenia korytarzy będą adresowane do mieszkańców całego regionu.


Nadleśnictwo Ustrzyki Dolne jest Partner Projektu nr 13.
Realizując zadania zgodnie z przyjętą metodyką na terenie nadleśnictwa będą prowadzone prace związane z:
- zgromadzeniem informacji o: miejscach przejść wilków, niedźwiedzi, rysi, żubrów, jeleni, dzików i łosi, przez drogi publiczne o nawierzchni utwardzonej, o miejscach kolizji drogowych z udziałem zwierząt, o szlakach migracji zwierząt,
- w zakres prac terenowych służących identyfikacji korytarzy ekologicznych dużych ssaków drapieżnych i kopytnych wchodzi: inwentaryzacja przejść zwierząt przez drogi publiczne o utwardzonej nawierzchni dwukrotnie w ciągu każdej zimy, uzupełnianie w/w danych bieżącymi informacjami w okresie zimy na podstawie kart obserwacji oraz danych o kolizjach drogowych z udziałem zwierząt, obserwacje miejsc przekraczania przez zwierzęta dróg publicznych o utwardzonej nawierzchni w okresie wegetacyjnym.
Ponadto w ramach działań informacyjno-edukacyjnych, zaplanowano udział i pomoc w organizacji przedsięwzięć w zakresie promocji i rozpowszechnianiu informacji o projekcie.


Okres rzeczowej realizacji projektu wynosi 4 lata (od 01 stycznia 2012 roku do 31 grudnia 2015), natomiast cały projekt powinien zakończyć się 30 czerwca 2016.
 


Asset Publisher Asset Publisher

Zurück

W przeddzień okrągłej rocznicy

W przeddzień okrągłej rocznicy

W historii polskiego leśnictwa rok 1924 przyjmuje się za rok dokonania gruntowej reorganizacji administracji leśnej w naszym kraju, obejmującej utworzenie odrębnej gałęzi gospodarki narodowej jako „Lasów Państwowych” i połączonej z reformą i powołaniem jej nowych struktur organizacyjnych, a przeprowadzonej na podstawie Rozporządzenia Prezydenta R.P. z dnia 30 grudnia 1924 r. o organizacji administracji lasów państwowych.

Mniej pamięta się o faktach, że do regulacji zagadnień gospodarstwa leśnego w państwie polskim przystąpiono nieco wcześniej i to zaraz po odzyskaniu niepodległości. Na podstawie postanowienia Rady Ministrów z 30 grudnia 1918 r. w przedmiocie ochrony i użytkowania lasów wszystkie lasy, nie wyłączając prywatnych, przeszły pod obowiązkowy nadzór i kontrolę wyznaczonych z ramienia Ministerstwa Rolnictwa i Dóbr Państwowych urzędów ochrony lasu. Po kilkunastu dniach ukazał się dekret Naczelnika Państwa z 16 stycznia 1919 r. dotyczący organizacji urzędów ochrony lasów. Nadzór ogólny nad wykonywaniem przepisów o ochronie lasów został powierzony Ministerstwu Rolnictwa i Dóbr Państwowych.                                   Równo pół roku po odrodzeniu kraju ukazał się pierwszy akt prawny w sprawie organizacji państwowego gospodarstwa leśnego, którym było Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 maja 1919 r. w przedmiocie organizacji Zarządów Dóbr Państwowych (Dz. Praw Państwa Polskiego nr 40 z dn. 15 maja 1919 r., poz. 301). Na tej podstawie już w 1919 r. Ministerstwo Rolnictwa i Dóbr Państwowych przystąpiło do przejęcia lasów dóbr zaborców i organizacji struktur administracji leśnej z nadaniem nowych polskich nazw jednostkom poszczególnych szczebli, na terenach opanowanych przez Polaków tworzącego się państwa polskiego (Galicja, „Kongresówka” z pasem terenów przyległych od wschodu). Oprócz Głównego Zarządu Dóbr Państwowych w Warszawie, możliwe było powołanie tylko 4 zarządów okręgowych Dóbr Państwowych z siedzibami w Warszawie, Radomiu, Siedlcach i Lwowie. Okręgi miały zostać podzielone na nadleśnictwa, a te na leśnictwa. W przypadku utworzonego zarządu okręgowego Dóbr Państwowych we Lwowie obejmującego swym zasięgiem terytorium byłego zaboru austriackiego tj. Galicję, Śląsk, Spisz i Orawę, w art. 15 w/w aktu prawnego nakazano, aby likwidowana C. K. Galicyjska Dyrekcja Lasów i Dóbr Państwowych z/s we Lwowie przekazała wszystkie swoje agendy powołanemu przez państwo polskie Zarządowi Okręgowemu Dóbr Państwowych we Lwowie. Zgodnie z tym znajdujące się w dawnym zaborze austriackim Zarządy Lasów i Dóbr Państwowych w dobrach kameralnych (48) i funduszowych (3), kierowanych w imieniu zaborcy przez dotychczasowych c. k. zarządców lasów i dóbr państwowych, miało być przekształcone w 51 nadleśnictw na czele których mieli stać nadleśniczowie, powołani przez Naczelnika Zarządu Okręgowego Dóbr Państwowych we Lwowie. Tak oto dla przykładu w lasach pobliskiej „Dobromilszczyzny” (dobra kameralne w powiecie Dobromil i przyległym terenie z powiatu Lisko) na wzór dotychczasowych czterech c. k. zarządów lasów i dóbr państwowych w Berehach Dolnych, Dobromilu, Michowej i Starzawie, utworzono cztery nadleśnictwa państwowe z siedzibami w tych samych miejscowościach, a w miejsce pełniących do 1914 r. funkcje zarządców lasów inż. Kazimierza Gepperta, inż. Filipa Hirscha, inż. Józefa Szmyda, inż. Jana Rutkowskiego, mianowanymi nadleśniczymi zostali inż. Stanisław Cynk, inż. Zygmunt Skałecki, inż. Stanisław Wimmer i inż. Ferdynand Jaworski. Zarząd Okręgowy Dóbr Państwowych we Lwowie przejął także inne jednostki w dotychczasowym posiadaniu zaborcy, którymi były składnice drewna, leśne kolejki wąskotorowe, tartaki, bindugi i kasy prowentowe. Po reformie administracji leśnej w 1924 r. granice zasięgu lwowskiego okręgu Dyrekcji Lasów Państwowych nie zmieniły się i obejmowały w całości województwa krakowskie, lwowskie, stanisławowskie i tarnopolskie. Nastąpiło to dopiero w 1938 r., kiedy to odpadło 10 nadleśnictw położonych w województwie krakowskim, a doszły 4 nadleśnictwa z województwa kieleckiego.

Dziś należałoby pokusić się o stwierdzenie, że 11 maja 2019 r. mija 100 lat od zapoczątkowania przejęcia dóbr leśnych zaborców i powołania pierwszych struktur polskiej administracji leśnej dla lasów odrodzonej Polski i jednocześnie wypadnie 100. rocznica powołania we Lwowie polskiego okręgu zarządu LP, prowadzącego gospodarkę leśną w lasach własności państwowej. Nikomu z leśników nie trzeba uzmysławiać tego, że od czasu odzyskania niepodległości, DLP-Lwów była pierwszą poprzedniczką dla dzisiaj działających krośnieńskiej i krakowskiej Regionalnych Dyrekcji LP.    

                                                                                            Tekst:  Edward Orłowski