Asset Publisher Asset Publisher

Hodowla Lasu

Hodowla lasu obejmuje całość prac związanych z odnawianiem i pielęgnowaniem lasu.

1. Pierwszymi etapami są selekcja i nasiennictwo, których zadaniem jest dostarczenie odpowiedniej ilości najlepszych jakościowo nasion.

2. Drugim – szkółkarstwo, które ma za zadanie wyprodukowanie materiału sadzeniowego najlepszej jakości.

3. Trzecim etapem jest założenie upraw w ramach odnowień i zalesień oraz pielęgnacja lasu.

 

Hodowla selekcyjna drzew leśnych w nadleśnictwie prowadzona jest w następujących obiektach bazy nasiennej:

Wyszczególnienie

Gospodarcze Drzewostanystany Nasienne

DM

ZN

Uprawy pochodne

Gatunek

JD

BK

MD

SO

Inne L.

JD

BK

*

ŚW

JD

BK

 

195

158

3

8

13

14

5

4

50

60

27

*  źródła nasion ( jawora, sosny czarnej, daglezji  oraz lipy drobnolistnej)

 

Uprawy pochodne:

Nr bloku

Gatunek

Pow. bloku [ha]

Lokalizacja

TSL

GTD

Udział gatunku głównego [%]

1

JD

15,65

03-2-11-235b

LWYŻŚW

BK JD

8 JD

5,47

03-2-11-234f

LWYŻŚW

BK

3 JD

2

JD

15,47

03-1-08-314c

LGŚW

BK JD

7 JD

3

JD

17,80

03-2-15-139b

LGŚW

BK JD

10 JD

6,00

03-2-15-149b

LGŚW

BK JD

6 JD

1

BK

26,77

03-1-06-269b

LGŚW

BK

9 BK

1

ŚW

10,22

03-2-12-241a

LGŚW

JD BK

6 ŚW

9,87

03-2-12-241b

LGŚW

JD BK

6 ŚW

29,91

03-2-14-61Bb

LGŚW

ŚW BK

8 ŚW

LMP – leśny materiał podstawowy; LMR – leśny materiał rozmnożeniowy

 

Nadleśnictwo usytuowane jest w obszarze dwóch regionów pochodzenia 804 i 806.

 

Szkółkarstwo leśne:

Rodzaje szkółek :

Lp.

Leśnictwo

Rodzaj szkółki*

Nazwa zwyczajowa

Pow. produkcyjna (ar)

1

Orelec

polowa

Szkółka nr. 40

415

2

Orelec

tunel (inspekty)

Szkółka nr. 30

32,5

3

Orelec

kontenerowax

Szkółka nr. 22

1,2

 

 

* - polowa, tunel, kontener

Nadleśnictwo w pełni zaspakaja własne zapotrzebowanie na sadzonki oraz produkuje sadzonki do zalesień w programach PROW oraz dla innych nadleśnictw.

 

Zakładanie upraw w ramach odnowień i zalesień:

Rozmiar prac hodowlanych  w nadleśnictwie w latach 2009-2018 kształtuje się następująco:

 

Wyszczególnienie

 

Ogółem

(ha)

Zalesienia i odnowienia otwarte

11,73

Odnowienia II piętra

56,95

Odnowienia luk

17,87

Odnowienia po RB złożonych

1599,21

R-m odnowienia i zalesienia

1685,76

Poprawki

4,05

Pielęgnowanie lasu(gleby,uprawy,młodników)

4880,26

 

Plan urządzania lasu zakłada średnioroczny rozmiar odnowień w wysokości 169 ha.


Asset Publisher Asset Publisher

Zurück

W przeddzień okrągłej rocznicy

W przeddzień okrągłej rocznicy

W historii polskiego leśnictwa rok 1924 przyjmuje się za rok dokonania gruntowej reorganizacji administracji leśnej w naszym kraju, obejmującej utworzenie odrębnej gałęzi gospodarki narodowej jako „Lasów Państwowych” i połączonej z reformą i powołaniem jej nowych struktur organizacyjnych, a przeprowadzonej na podstawie Rozporządzenia Prezydenta R.P. z dnia 30 grudnia 1924 r. o organizacji administracji lasów państwowych.

Mniej pamięta się o faktach, że do regulacji zagadnień gospodarstwa leśnego w państwie polskim przystąpiono nieco wcześniej i to zaraz po odzyskaniu niepodległości. Na podstawie postanowienia Rady Ministrów z 30 grudnia 1918 r. w przedmiocie ochrony i użytkowania lasów wszystkie lasy, nie wyłączając prywatnych, przeszły pod obowiązkowy nadzór i kontrolę wyznaczonych z ramienia Ministerstwa Rolnictwa i Dóbr Państwowych urzędów ochrony lasu. Po kilkunastu dniach ukazał się dekret Naczelnika Państwa z 16 stycznia 1919 r. dotyczący organizacji urzędów ochrony lasów. Nadzór ogólny nad wykonywaniem przepisów o ochronie lasów został powierzony Ministerstwu Rolnictwa i Dóbr Państwowych.                                   Równo pół roku po odrodzeniu kraju ukazał się pierwszy akt prawny w sprawie organizacji państwowego gospodarstwa leśnego, którym było Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 maja 1919 r. w przedmiocie organizacji Zarządów Dóbr Państwowych (Dz. Praw Państwa Polskiego nr 40 z dn. 15 maja 1919 r., poz. 301). Na tej podstawie już w 1919 r. Ministerstwo Rolnictwa i Dóbr Państwowych przystąpiło do przejęcia lasów dóbr zaborców i organizacji struktur administracji leśnej z nadaniem nowych polskich nazw jednostkom poszczególnych szczebli, na terenach opanowanych przez Polaków tworzącego się państwa polskiego (Galicja, „Kongresówka” z pasem terenów przyległych od wschodu). Oprócz Głównego Zarządu Dóbr Państwowych w Warszawie, możliwe było powołanie tylko 4 zarządów okręgowych Dóbr Państwowych z siedzibami w Warszawie, Radomiu, Siedlcach i Lwowie. Okręgi miały zostać podzielone na nadleśnictwa, a te na leśnictwa. W przypadku utworzonego zarządu okręgowego Dóbr Państwowych we Lwowie obejmującego swym zasięgiem terytorium byłego zaboru austriackiego tj. Galicję, Śląsk, Spisz i Orawę, w art. 15 w/w aktu prawnego nakazano, aby likwidowana C. K. Galicyjska Dyrekcja Lasów i Dóbr Państwowych z/s we Lwowie przekazała wszystkie swoje agendy powołanemu przez państwo polskie Zarządowi Okręgowemu Dóbr Państwowych we Lwowie. Zgodnie z tym znajdujące się w dawnym zaborze austriackim Zarządy Lasów i Dóbr Państwowych w dobrach kameralnych (48) i funduszowych (3), kierowanych w imieniu zaborcy przez dotychczasowych c. k. zarządców lasów i dóbr państwowych, miało być przekształcone w 51 nadleśnictw na czele których mieli stać nadleśniczowie, powołani przez Naczelnika Zarządu Okręgowego Dóbr Państwowych we Lwowie. Tak oto dla przykładu w lasach pobliskiej „Dobromilszczyzny” (dobra kameralne w powiecie Dobromil i przyległym terenie z powiatu Lisko) na wzór dotychczasowych czterech c. k. zarządów lasów i dóbr państwowych w Berehach Dolnych, Dobromilu, Michowej i Starzawie, utworzono cztery nadleśnictwa państwowe z siedzibami w tych samych miejscowościach, a w miejsce pełniących do 1914 r. funkcje zarządców lasów inż. Kazimierza Gepperta, inż. Filipa Hirscha, inż. Józefa Szmyda, inż. Jana Rutkowskiego, mianowanymi nadleśniczymi zostali inż. Stanisław Cynk, inż. Zygmunt Skałecki, inż. Stanisław Wimmer i inż. Ferdynand Jaworski. Zarząd Okręgowy Dóbr Państwowych we Lwowie przejął także inne jednostki w dotychczasowym posiadaniu zaborcy, którymi były składnice drewna, leśne kolejki wąskotorowe, tartaki, bindugi i kasy prowentowe. Po reformie administracji leśnej w 1924 r. granice zasięgu lwowskiego okręgu Dyrekcji Lasów Państwowych nie zmieniły się i obejmowały w całości województwa krakowskie, lwowskie, stanisławowskie i tarnopolskie. Nastąpiło to dopiero w 1938 r., kiedy to odpadło 10 nadleśnictw położonych w województwie krakowskim, a doszły 4 nadleśnictwa z województwa kieleckiego.

Dziś należałoby pokusić się o stwierdzenie, że 11 maja 2019 r. mija 100 lat od zapoczątkowania przejęcia dóbr leśnych zaborców i powołania pierwszych struktur polskiej administracji leśnej dla lasów odrodzonej Polski i jednocześnie wypadnie 100. rocznica powołania we Lwowie polskiego okręgu zarządu LP, prowadzącego gospodarkę leśną w lasach własności państwowej. Nikomu z leśników nie trzeba uzmysławiać tego, że od czasu odzyskania niepodległości, DLP-Lwów była pierwszą poprzedniczką dla dzisiaj działających krośnieńskiej i krakowskiej Regionalnych Dyrekcji LP.    

                                                                                            Tekst:  Edward Orłowski